Aşk tamamıyla uyuşmak mıdır?

.
Uyuşamadığımız her dakika, ayrılmamızı kolaylaştırmasın saniyeler diye uyuşmuş taklidi yaptım sana. Dudaklarım kilidini açarken es verdirmek istemedim düşüncelerine, sabitleştirdiğim yerlerinden. Gözlerim uyuşmuşluk içerisinde; beyninde volta atan, benden uzaklaşma fikirlerine seyirci kalmak istemedi. Bilir misin zıt kutupların birbirinden ayrılırken çektikleri acıyı?Kopamayacağım kadar mühürledim protonlarını. Önemi var mı yaşam taşlarının bende olmasının? Ufak bir atom kadar bile bağlanmayı beceremedik biz. Tutunamayan sen miydin yoksa aşırı teslimiyetten dönüşüm geçirmiş ben mi? Önemi var mı bir yerlere hendekler kazıp,içine girme çalışmalarımı sana anlatmamamın? Susarsın tabi… Tıpkı bütün hücrelerimin sana susadığı gibi.

Aşk tamamıyla uyuşmak mıdır? Yoksa çoktan yarımlar halinde kendi bütünlerimizi oluşturduk mu biz?

Köşeye sıkıştırılmış bir halde yaşamayı sürdürmek durumunda olmanın ne denli zor olduğunu bilmezler onlar. Tartmadan ifa ettiği eylemlerin olası berbat sonuçlarını her dakika düşünmeye mahkum olmanın, beyninin bir anda onlarca umarsız güve tarafından kemirilmesi hissine eşdeğer olduğu bir hayatı sürdüren birileri var.

Read the rest of this entry »

Resmini çıkartıp, gönül çerçevemden
Başka bir resim koymak istedim yerine…
Ne resim çerçeveye uydu
Ne çerçeve resime…
Boş kalsın istedim olmadı
Boşlukla dolsun istedim dolmadı.

Duvarda boş bir çerçeve düşün
Ne garip değimli?
Gönüldeki hâli nasıl bir bilsen…
Taktım yeniden resmini yerine
Gönül çerçevem artık boş değil.

Anladım ki, bu gönül sensiz olamaz
Sana doyamaz, sana kıyamaz…
Uzaklarda olsunda unutma!
Dilimden eksik olmaz
Kalbimden silinmez asla
Yaşadıkça, senin ismin…
Ebediyen kalacaktır yerinde

Korku… O kadar kötü ki o içindeki neşeli çocuk sanki bir duvara büzüşüp düşünceler arasında rutubetli duvarlar etrafında duruyor. O vicdan azabı iliklerine kadar işliyor ve öyle bir düğüm oluşturuyor ki çözülemez hale geliyor. Her yerin sanki bir şarkı gibi aynı anda titriyor, ritim yapıyor ve içinden kendine ettiğin onca küfür bu şarkıya söz oluyor. Ama bu şarkıyı kimse bilmiyor sadece o içindeki ürkek çocuk biliyor. Masumluk içinde o şarkıyı söylüyor ve esasında bas bas bağırıyor biri bana yardım etsin diye… Ama ne yazık ki kimse yardım edemez, çünkü o çocuğu korku çukurundan kurtarmaya kimsenin gücü yetmez, yetemez…

,

İşte benim hikayem bu… Read the rest of this entry »

Sükut

usul usul söndürdü şehir tüm ışıklarını
sessizce silinmek isterken bir limanda
erken uyandı uykusundan.
dört duvardı bana kalan
bir parça hüzün ve ıslak ayrılıklar ellerimde.
gündoğumlarıma karanlık hükmeder
kan ve revan ikiz kardeştir susuzluğuma
yastığımda kör ebe oynuyor cinler
umarsız kusulan cümlelerin günahıydı
ıslak ıslak ceheneme yol tutan.

beynimin kıyısında ip oynuyor sağır bir cambaz
içimde uçurumlar
buldukça yıkıyorlar mabedlerimi
yitirdikçe seni ölen tanrılarım. Read the rest of this entry »

Geçen her saniye şüphesiz beni o çukura daha da yaklaştırıyordu. Çevremde her şey dönüp dolaşıyorken onlardan nasıl kaçabilirdim ki…

Kaçmak?

Kendimden mi?

 ,

İçimi içimle deşmeyi ben keşfettim. Damarlarımdaki hızlı kan akışına kafa yoruyorum önce, sonra şakaklarımdakine. Kutsal kitaplar ve tüm inanışlar peşim sıra beni izliyorken elimim tersiyle hiç birini ittiğimi söyleyemezsiniz. Söyleyemezsin. Söyleyemem. Ama şu an beni izleyen sadece anlamsızlık dolu bir çukur.

, 

“Hiç var olmadığını hisset Veronica!

Omuzlarında hisset tüm yükünü, bedeninin olmadığını, sonra hisset olan bedeninin ne kadar da pislikle dolu olduğunu!

Cerrahın masasında narkoz yemiş bedenlerin kasaptan çıkmış kilolarca et gibi yığılıp kaldığını gör, at kendini çukura gece uykuna yatmadan önce…”

Read the rest of this entry »

i.

 ,

fahişe ruhların fahiş fiyatlara satıldığı kutsal kitaplarda

cennetten boğaz manzaralı bir yalı almak

metafiziksel bir yanılgıydı

algılar procrustesin yatağına sığmaya çabalarken

cüceler cehennemin en güzel yansımasıydı

 ,

 ,

ii.

 ,

biz iki cüce

senin cehenneminde

cenneti yarattık